Op school moet het natuurlijk allemaal gebeuren. Maar het onderwijsachterstandenbeleid gaat natuurlijk bij uitstek ook over de gevolgen van de buitenwereld (de omstandigheden waarin leerlingen buiten de school verkeren) op het onderwijs. Het gaat er dan ook om in het schoolbeleid verbindingen te leggen met ouders, met taalcursussen voor ouders, met opvoedingsondersteuning, met de bibliotheek voor taal en leesbevordering, met activiteiten in het buurthuis die leiden tot betere contacten met ouders over hun kinderen.

Maar de school is het centrum van het beleid. Sinds de onderwijskansenaanpak, die in 2000 gestart is, wordt dat ook feitelijk vormgegeven: voor de school wordt een diagnose gemaakt (wat lukt en wat lukt niet, wat zou moeten en waarom), op basis van de diagnose wordt een plan gemaakt en over de uitvoering van dat plan worden afspraken gemaakt tussen school, schoolbestuur en gemeente, omdat die andere partijen een rol kunnen spelen bij het vervullen van de voorwaarden, die nodig zijn om het plan te kunnen uitvoeren.

De school kan bij het uitvoeren inmiddels heel veel methoden en werkwijzen hanteren om te zorgen dat het onderwijs beter inspeelt op de situatie van de kinderen. Bekende aanpakken zijn de werkwijze met klassenmanagement, coaching van leraren, speciale taalmethoden, enz. enz.

Kijk voor een benadering van de manier waarop een school een plan zou kunnen maken bij Stappenplan
Kijk ook bij uw school voor voorbeelden.

redactie
28-08-2003